تبلیغات
ادبیات عشق - ویژه نامه فرا رسیدن عاشورای حسینی

ویژه نامه فرا رسیدن عاشورای حسینی



فرا رسیدن عاشورای حسینی , سالروز شهادت عاشقانه سید و سالار 
شهیدانآقا ابا عبدالله الحسین علیه السلام و هفتاد دو لاله گلگون کفنش را 
بر حضرت ولی عصرعج الله تعالی فرجه شریف و شیعیان و عاشقان 
و عزاداران حضرتش تسلیت و تعزیت عرض می کنیم 



                                                                

                                                                                   السلام‌ علیک‌ یا صریع‌ الدمعة‌ العبری‌.
السلام‌ علیک‌ یا مذیب‌ الکبد الحری‌.
السلام‌ علیک‌ یا صریع‌ العبره‌ السابکة‌ وقرین‌ المصیبة‌ الراتبه‌.
دیدگانت‌ پر اشک‌، لبانت‌ خشکیده‌،
سینه‌ ات‌ گداخته‌، قلبت‌ شعله‌ور،
روحت‌ پرتلاطم‌، لیکن‌ مهار نفست‌ برمشت‌.
سرود ایمان‌ بر لب‌، نوای‌ توحید در کام‌،
یاد خدا در دل‌، دستار پیامبر بر سر،
کهنه‌پیرهن‌ امانت‌ مادر بر تن‌، بزم‌ اشکواره‌ در پیش‌.

ای‌ حسین‌، ای‌ رازدار منزل‌ وحی‌؛
غم‌ سرای‌ خیمه‌ هایت‌، سوزش‌ قلب‌ زنانت‌،
گریه‌نوباوگانت‌، آه‌ و سوز خواهرانت‌،
العطش‌ از دخترانت‌، عالمی‌ را اشک‌ ریزان‌ می‌کند!
ای‌ حسین‌ ای‌ رهنمای‌ راه‌ ایمان‌،
ای‌ حسین‌ ای‌ جرعه‌ نوش‌ جام‌ یزدان‌،
کوفیان‌بد صفت‌، نامردمان‌ بی‌ مروت‌،
گران‌ بی‌ فتوت‌، حیا از مادرت‌ زهرا س نکردند!
ای‌ حسین‌ جان‌ ای‌ خون‌ یزدان‌!
واژگان‌ در چکامة‌ شور تو ناتوان‌،
شعر گویان‌ در ستایش‌ صبر تو حیران‌،
و ادیبان‌ دربیان‌ ایثار تو سرگردان‌.
یا حسین‌! نیایت به‌ شهادت‌ پذیری‌ ات‌ جان‌ یافت‌،
زکریا(ع) به‌ غم‌ آمیخته‌ بانامت‌ ره‌ جست‌،
فطرس‌ به‌ برکت‌ گاهواره‌ تو بال‌ یافت‌.
گویی‌ که‌ در قربانگاه‌ زمین‌ِ
آرزوحاجیان‌ قربانی‌ به‌ یاد تو کنند؛
و گویی‌ احرام‌ به‌ تن‌ داران‌
در سرزمین‌ عرفات‌ دنبال‌ راه‌ توروند
که‌ تو فرزند مکه‌ و بط‌حایی‌،
فرزند زمزم‌ و صفایی‌، پور حل‌ و منایی‌.
گرگان‌ بیشة‌ شهوت‌،
پارگان‌ تنت‌ را تن‌ پاره‌ کردند،
روبهان‌ مرغزار حیله‌ دعوت‌نامه‌ها را به‌ شمشیر باز کردند
و حرامیان‌ بستر کفر دست‌ پلید خویش‌ را
برای‌ بیعت‌ به‌سوی‌ تو گشودند
که‌ چه‌ نیک‌ فرمودی‌:
«ان‌ الدعی‌ بن‌ الدعی‌ قد رکز بین‌ اثنتین‌ بین‌ السله‌ والذله‌ 
و هیهات‌ منا الذلة‌ یابی‌اللّه‌ ورسوله‌ والمؤمنون‌ وحجور طابت‌ 
وطهرت‌ وانوف‌ حمیة‌ ونفوس‌ ابیه‌ من‌ ان‌ توثر طاعة‌اللئام‌ علی‌ مصارع‌ الکرام‌
آگاه باشید كه زنازاده ی پسر زنازاده، مرا بین دو چیز قرار داده است؛
كشته شدن یا تسلیم شدن با ذلت و خواری، لیكن ذلت از ما دور است، 
خدا راضی نیست كه ما ذلیلانه تسلیم شویم و پیغمبر خدا،مؤمنان 
و دامن های پاك و پاكیزه ای كه در آن پرورش یافته ایم
و آن مردانی كه از تن دادن به زیربار ستم منزه اند، راضی نیستند 
كه ما اطاعت افراد پست را بر قتلگاه كریمان و بزرگواران برگزینیم

محمدبن طاوس، لهوف،ص 86



  باغبان آمد سری بر باغ زد
شوربختی را نمک بر داغ زد
از جَنان تا رو به سوی باغ کرد
دشت را چون لاله ها پر داغ کرد
مادرش آمد برای دیدنش
دیدنش، بوییدنش، بوسیدنش
آمد اما طاقت دیدن نداشت
رفت و باغ خود به بلبل واگذاشت
بلبلی دلسوخته جان سوخته
آشیانش همچو بستان سوخته
کرد با شمعِ دل خود جستجو
خاک را با یاد گل می کرد بو
تاب دیگر در دل بلبل نبود
بوی گل می آمد اما گل نبود
ناگهان از زیر شاخ و برگ ها
آمد این آوا که این سویم بیا
آمد و زد شاخه ها را برکنار
تا که شد گمگشته ی او آشکار
یافت آن گل را ولی پرپر شده
پاره پاره پیکری بی سر شده
گل ولی از بس به خون آغشته بود
یاس بر لاله مبدل گشته بود
گفت آیا یوسف زهرا تویی؟
آنکه من می جویمش آیا تویی؟
ماند از یوسف به جا پیرهنی
از تو نه پیراهن است و نه تنی
ای همه گل ها به نزدت کم زخار
زخم تو چون داغ زینب بی شمار
پای تا سر غرق در خونی چرا؟
آفتاب من شفق گونی چرا؟
جای سالم از چه در این جسم نیست ؟
باقی از این جسم غیر از اسم نیست
گر چه سر تا پای تو بوسیدنی است
بهر من جایی برای بوسه نیست
ای که نامت جان به عیسی می دهد
قتلگاهت بوی زهرا می دهد
گریم و پرسی اگر از سرگذشت
در غمت ای تشنه آب از سر گذشت
آنچنان شد دیده ی من اشک ریز
کز غمم شد چشم دشمن اشک ریز
عاشقان را بعد از این آوازه نیست
در کتاب عاشقی شیرازه نیست
انسانی


                                                                                      ای زینت جوانان، ای زیباترین جوان... 
چه خوش است از تو سرودن، 
چه شیرین است نشستن و از تو گفتن و از تو شنودن. 
در کربلا شراب عمرت را به جام حماسه ای ریختن 
که با خون نگاشته شده و از آن پس کتاب ها از تو نوشتند.
در گرما گرم شیهه اسبان، نیزه انداختی و نیزه انداختند. 
در چکاچک برنده و تیز شمشیرها، تیغ کشیدی و تیغ کشیدند
                                                                                 از هیبت تو صحرا سراسیمه فریاد برآورد، 
چنان که گویی طوفانیدر صحرا وزیدن گرفته است. 
اما فرو افتادی و افول کردی
و هیچ ستاره ای در افق نماند جز آنکه بر تو گریست
و همچنان اشکش سرازیر است. 
                                                                                     تو به ظاهر به خط پایان نرسیدی اما
تا ابد همه سواران در پی نشانه مقصد، چشم به الگوی تو دارند.
سر تو به تیغ از تن جدا شد و سرهای یارانت را بریدند، 
که دل کینه به ستم چیره است. 
                                                                         دریغا، آن سرهای بریده و خون چکان بر نیزه ها 
نخل هایی سبز را می مانست که خرمای سرخ برآورده اند. 
                                                                        و دخترکان سوگوار که آه نفس هایشان شعله ور بود 
و چنان می گریستند که اشک، گونه هایشان را می خراشید. 
                                             دل جاده ها بر حالشان می سوخت و چشم بیابان برایشان می گریست 
و صلیب دیرهای صحرا به احترامشان خم می شد.
                                                                تا اینکه به دربار بیداد رسیدند و پرده ها فرو افتادند 
و گمراهی غاصب جنایتکار هویدا شد.



سلام بر زمزمی که از کربلا می­جوشد. 
سلام بر موسم عاشورا. 
سلام بر غزل­های عاشقانه حسینی. 
سلام بر سجاده­ های مرطوب گریه. 
سلام بر ترک­های قلب حزن و اندوه. سلام بر سفینه بر ساحل نشسته. 
و سلام بر شما که در قامت شمشیر و در هیبت نور به خیمه­ های 
آه و گداز پیوسته ­اید و مهیّای کارزار شده­ اید. 
سلام بر شما کربلاییان، تاسوعاییان و عاشوراییان؛
مقتل خوانی­تان قبول درگه حق باد.


بخوانید این زیارت را، بگریید این زیارت را و فریاد کنید که این شرمساران 
ابدی ننگتان باد. آن کدام آتش است که شما را بسوزاند تا رسوای جهنمیان شوید.
راه حسین، راه دل است و هرگاه عاشقی به دل توجه کند، او 
را می­یابد. آری، قبر او در دلِ دوستداران اوست.
سلام از راه دور و از نزدیک بَهرِ او بُوَد یکسان بلی، قبر شریف او دِل اهل یقین باشد.
بیاییم در مکتب انسان­ سازِ او، از اکسیر محبتش مس
وجودمان را طلای ناب و زر خالص گردانیم.
تو را ز باب حسینی بَرند جانب جنّت تو را که عاشق اویی، تو را که شیعه اویی 
در راهِ خدا چو نیست شد هستِ حسین
شد عالم هستی همه پابست حسین


عاشورا، تنها حکایت عطش، ستم و اسارتی نیست
که بر خاندان پیامبر ص) رفت؛ 
عاشورا، تجلی گاه ایمان، عشق و حماسه نیز هست. 
عاشورا، تمام روح زمان است در کالبد زمین. 
عاشورا، هویت ماست. عاشورا، یک پیام است؛
پیامی آسمانی در زمین که پژواک آن همواره به گوش وجدان های
بیدار آزادگان در هر زمان و مکان می رسد و آنان را به خود فرا می خواند.
عاشورا، یک روز در یک جغرافیای خاص نیست. 
گستره عاشورا چنان وسیع است که تاریخ ظرفیت آن را ندارد.
فرهنگ عاشورا و مفاهیم والای مکتبی اش به آدمی می آموزد 
تا زمانی که به حق, عمل و از باطل دوری نمی شود، اهل
ایمان باید به دیدار پروردگارشان مشتاق و راغب باشند
که سرور و سالار شهیدان، مرگ را در چنین شرایطی جز سعادت 
و زندگی در کنار ظالمان را جز سیه روزی و ننگ نمی دانست.
عاشورا، حجت را بر انسان تمام کرد تا هیچ کس را هیچ گاه بهانه نماند.
اینجا شیرخواره نیز می تواند فریاد بزند، بگرید و در صفیر زهرآگین 
تیری سه شعبه، مظلومیت حق را بازگو کند.
اینجا نوجوانی می تواند اسب عشق زین کند و در دریایی از تیغ 
و سنگ و نیزه و قهقهه فرو رود.
اینجا مردی می تواند تشنگی اش را در امواج رودخانه، پیش
پای عطش روح، قربانی کند و تشنه کام از آب بیرون آید
و بازوانش را در دفاع از حریم ایمان رها کند و مشکی 
از رشادت و حماسه و عشق را به خیمه های فردا برساند.
سهیلا بهشتی




نظرات مطلب

فرم ارسال نظر

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

درباره سایت

  • vasileh2012@gmail.com
    توجه : برای باز شدن مدیا پلیرها و شنیدن صداها و آهنگها از مرور گر Mozilla Firefox وارد شوید .

آخرین عناوین

تصاویر منتخب 2

ادبیات عشق

دلنوشته ها و متون ادبی و اشعار دینی و عرفانی

اطلاعات سایت

ابزار تلگرام

تیک ابزارابزار تلگرام برای وبلاگ